Autorzy nowej analizy wskazują, że niewielki wzrost ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych zaobserwowano u osób z najmniejszym stężeniem sodu wydalanego z moczem, w przybliżeniu odpowiadającym zalecanej w większości rekomendacji żywieniowych ilości spożycia tego pierwiastka.

Badacze przeprowadzający małą próbę zgłaszają, że terapia witaminą D trwająca cztery miesiące nie ma istotnego wpływu na czynność śródbłonka, sztywność naczyń oraz nasilenie stanu zapalnego u zdrowych kobiet w wieku pomenopazualnym. Inne badania obserwacyjne ustaliły związek z sercowo-naczyniowymi punktami końcowymi oraz śmiertelnością sercowo-naczyniową, jednakże ze względu na schemat powyższe badania mają pewne ograniczenia. Eksperci twierdzą, że tylko badanie VITAL odpowie w pełni na pytania dotyczące witaminy D.

Zastosowanie klopidogrelu w potrójnej dawce w grupie pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, będących nosicielami pojedynczego allelu CYP2C19*2, pozwala osiągnąć odpowiedni poziom reaktywności płytek krwi, natomiast wśród homozygot pod względem allelu CYP2C19*2 nawet dawka 300 mg klopidogrelu na dobę jest niewystarczająca.

Nie wykazano korzyści w zakresie pierwszorzędowych niedokrwiennych punktów końcowych, natomiast w grupie pacjentów wysokiego ryzyka obserwowano pozytywny wpływ na wybrane drugorzędowe punkty końcowe, kiedy lek dodawano do standardowego leczenia, w tym najczęściej do podwójnej terapii przeciwpłytkowej.

Pacjenci z chromaniem przestankowym w przebiegu zmian w aorcie i tętnicach biodrowych zwykle uważani są za „idealnych” kandydatów do angioplastyki z implantacją stentu. Po przeprowadzeniu badania z randomizacją okazało się jednak, że leczenie zabiegowe nie jest terapią optymalną.

„To badanie bardzo mnie niepokoi”, powiedział prasie specjalista od HDL, dr Philip Barter, wywołując gorącą debatę, która przyniosła więcej pytań niż odpowiedzi.

Leczenie statynami w dużych dawkach (atorwastatyną i rosuwastatyną) prowadzi do istotnej regresji zmian miażdżycowych w tętnicach wieńcowych, mimo różnego wpływu na stężenia cholesterolu frakcji LDL i HDL.

Główny badacz, dr Adnan Kastrati, twierdzi, że obecnie można już sformułować przejrzyste wytyczne dotyczące stosowania biwalirudyny w pracowniach kardiologii inwazyjnej – lek ten powinien być wykorzystywany jedynie u pacjentów, u których rozpoznano STEMI lub NSTEMI. Inni sądzą jednak, że biwalirudyna powinna być stosowana u wszystkich pacjentów poddawanych PCI.

Doświadczenie jednego ośrodka potwierdza dane z literatury, że przezskórne usuwanie laserem elektrod stymulujących i defibrylujących jest tak samo bezpieczne i skuteczne zarówno u pacjentów po 80. roku życia, jak i u młodszych.