Nantes, Francja. Eksperci wykazali, że częstość incydentów arytmii u chorych z zespołem Brugadów jest niższa u chorych bezobjawowych. Oparto się na wynikach uzyskanych po przebadaniu największej jak dotąd grupy chorych z tym zespołem. [1]. Dodatkowo wykazano, że jedynym predyktorem występowania incydentów arytmii wśród chorych z zespołem Brugadów są objawy oraz zmiany typu 1 w elektrokardiogramie (EKG).

Dr Vincent Probst wraz ze współpracownikami (Hôpital Nord, Nantes, Francja) w artykule opublikowanym na łamach Circulation 25 stycznia 2010 roku informuje, że płeć, nagły zgon sercowy w wywiadzie rodzinnym, wyzwalanie arytmii komorowych podczas badania elektrofizjologicznego (EPS) oraz obecność mutacji genu SCN5A nie mają wartości predykcyjnej.

Zdaniem autorów, wyniki ich pracy wskazują, iż wytyczne z 2005 roku mogą wymagać zmian, gdyż rekomendują one implantację kardiowertera-defibrylatora (ICD) u bezobjawowych pacjentów oraz u chorych z indukowanymi tachyarytmiami komorowymi podczas EPS [2].

 

Częstość zdarzeń w ciągu roku wynosi 0,5% w grupie chorych bezobjawowych.

 

Probst i współpracownicy wyjaśniają, że zespół Brugadów charakteryzuje się typowymi zmianami w EKG – uniesieniem odcinka ST w prawych odprowadzeniach przedsercowych w EKG, a także zwiększonym ryzykiem nagłej śmierci sercowej na skutek migotania komór. Jak zauważają autorzy pracy, pacjenci z zespołem Brugadów ze zmianami w EKG należą do grupy wysokiego ryzyka wystąpienia nagłej śmierci sercowej, natomiast dotychczasowe badania wykazały, że pacjenci bezobjawowi charakteryzują się niskim ryzykiem incydentów arytmii. Jednakże stratyfikacja ryzyka i sposób leczenia chorych bezobjawowych jest wciąż kwestią sporną.

Autorzy przeanalizowali przypadki 1029 chorych z zespołem Brugadów, objętych badaniem FINGER przeprowadzonym w 11 ośrodkach w 4 krajach europejskich (Francja, Włochy, Holandia, Niemcy) w ramach Rejestru Zespołu Brugadów (Brugada Syndrome Registry). W badanej grupie 36% chorych było objawowych (6% pacjentów przebyło nagłe zatrzymanie krążenia, 30% – niewyjaśnione omdlenie), a 64% pacjentów nie miało objawów.

Podczas obserwacji, trwającej średnio 31,9 miesięcy, wystąpiło 51 zdarzeń sercowych (5% ogółu badanych) – u 44 pacjentów wystąpiło wyładowanie kardiowertera-defibrylatora, a 7 niespodziewanie zmarło. U chorych, którzy przeżyli nagłe zatrzymanie krążenia częstość zdarzeń sercowych wynosiła 7,7% w ciągu roku, wśród chorych z zasłabnięciem – 1,9%, a wśród pacjentów bezobjawowych – 0,5%.

„Ze względu na niewielką częstość występowania zdarzeń, trudno jest zalecać postępowanie dla chorych bezobjawowych” – twierdzą Probst i współpracownicy. „Defibrylator-kardiowerter jest rozwiązaniem zapobiegającym nagłemu zgonowi sercowemu. Jednak częstość powikłań związanych z jego implantacją w tej populacji chorych .jest wysoka. Odnotowano również zgony związane z niewłaściwym działaniem defibrylatora” – zauważają eksperci.

Z tego względu trudno jest oszacować ryzyko oraz korzyści związane z implantacją ICD u pacjentów bezobjawowych. Zdaniem autorów „kluczową” sprawą jest rozmowa z pacjentem, w trakcie której przedstawione zostanie mu ryzyko wynikające z samej choroby, jak również możliwe powikłania związane z zabiegiem implantacji ICD.

Badacze dodają, że alternatywą dla pacjentów, którzy nie zgadzają się na implantację ICD lub nie kwalifikują się do niej, może być terapia quinidyną. Potrzebne są jednak dalsze badania dotyczące tego rozwiązania, gdyż dotychczas posiadane dane nie są wystarczające.