Waszyngton, Dystrykt Kolumbii. W małym, jednoośrodkowym badaniu z randomizacją precyzyjnie leczono pacjentów z przewlekłą skurczową niewydolnością serca: dostosowywano leczenie farmakologiczne pod względem prawidłowego stężenia peptydu natriuretycznego, co doprowadziło do znacznego zmniejszenia ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych [1].

Od wielu lat badano tego typu leczenie, uzyskując niespójne wyniki. Jednak stężenia peptydu natriuretycznego uzyskane w badaniu Pro-BNP Outpatient Tailored Chronic Heart Failure Therapy (PROTECT) można było kontrolować i wykorzystać lepiej niż w poprzednich badaniach.

Według autorów pracujących pod kierownictwem dr. Jamesa Januzziego (Massachusetts General Hospital, Boston) wynik badania: skorygowany współczynnik ryzyka wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego (składającego się ze zdarzeń w układzie sercowo-naczyniowm), w trakcie średnio 10 miesięcy wynosił 0,44 (95%, CI 0,22–0,84; p=0,02) u pacjentów leczonych z wykorzystaniem biomarkerów w porównaniu z pacjentami leczonymi standardowo. Punkt końcowy obejmował zaostrzenie niewydolności serca, hospitalizację z powodu niewydolności serca, wystąpienie ostrych zespołów wieńcowych, komorowych zaburzeń rytmu, niedokrwienia mózgu oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Leczenie z wykorzystaniem biomarkerów (n=75 vs. n=76 leczonych wyłącznie standardowo) składało się ze standardowej terapii nakierowanej na uzyskanie stężenia N-końcowego fragmentu prekursora mózgowego peptydu natriuretycznego (NT-proBNP) wynoszącego <1000 pg/ml.

Wyniki, przedstawione wcześniej podczas relacjonowanych przez heartwire sesji American Heart Association 2010 Scientific Sessions, opublikowano ostatnio na stronie internetowej czasopisma Journal of the American College of Cardiology.

Leczenie korygowane względem stężenia NT-proBNP było również lepiej tolerowane, „korzystnie wpływało na jakość życia oraz istotnie poprawiało objętości lewej komory w badaniu echokardiograficznym” – piszą Januzzi i współpracownicy.

„Nasze wyniki sugerują, że monitorowanie stężenia NT-proBNP, a także agresywne leczenie pacjentów ze skurczową, lewokomorową niewydolnością serca w celu zmniejszenia stężenia tego biomarkera poniżej wartości granicznej może być pomocne w prowadzeniu standardowej terapii niewydolności serca”.

Możliwość wykorzystania wyników badania PROTECT w praktyce klinicznej jest ograniczona z powodu małej liczby pacjentów oraz prezentowania wyników z jednego ośrodka, który ma doświadczenie w leczeniu niewydolności serca. Jednak w towarzyszącym artykule redakcyjnym [2] dr Alan Maisel (University of California, San Diego) pisze: „Teraz mamy pewność, iż obniżenie stężenia peptydu natriuretycznego jest możliwe oraz bezpieczne (bez wpływu na funkcję nerek oraz ciśnienie tętnicze), co może być korzystniejsze niż proste dostosowywanie leczenia [do nasilenia objawów]. W badaniu PROTECT osiągnięto najskuteczniejsze jak do tej pory obniżenie stężenia NT-proBNP w porównaniu z innymi badaniami”.

1. Januzzi JL Jr, Rehman SU, Mohammed AA, et al. Use of amino-terminal pro-B-type natriuretic peptide to guide outpatient therapy of patients with chronic left ventricular systolic dysfunction. J Am Coll Cardiol 2011; 58:1881-1889.