Boston, Massachusetts. Niewielkie badanie przeprowadzone w populacji pacjentów z migotaniem przedsionków zaowocowało zachęcającymi wynikami. Teraz bada się możliwe skutki uprawiania jogi w różnych populacjach chorych z zaburzeniami rytmu serca [1].

Doktor Dhanunjaya Lakkireddy (University of Kansas Hospital, Kansas City, USA) twierdzi, że wspólnie ze współpracownikami zamierza ocenić wpływ jogi na zmienność rytmu serca i funkcję autonomicznego układu nerwowego serca w badaniu drugiej fazy, które jest kolejną obserwacją 49 pacjentów z napadowym migotaniem przedsionków uprawiających jogę. „Analizujemy wpływ jogi na występowanie omdleń kardiogennych i nieadekwatnej tachykardii zatokowej, gdzie dużą rolę odgrywają niefizjologiczne wahania autonomicznego układu nerwowego serca” – stwierdził w rozmowie z heartwire po prezentacji podczas Boston Atrial Fibrillation Symposium 2012, która odbyła się 12 stycznia.

„Joga nie leczy migotania przedsionków, ale zdecydowanie zmniejsza objawy i nasilenie arytmii” – powiedział podczas sympozjum.

Jak wcześniej donosił heartwire, w badaniu pierwszej fazy Lakkireddy i wsp. wykazali istotną redukcję występowania epizodów migotania przedsionków w grupie 49 pacjentów z napadowym migotaniem przedsionków, a u 22% pacjentów uprawiających jogę zgodną z zasadami B.K.S. Iyengara nie wystąpiły nowe napady arytmii. W badaniu wykazano również zmniejszenie lęku/depresji wśród chorych, poprawę jakości życia, spoczynkowej częstości rytmu serca, skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Natomiast kolejnym zadaniem było wykazanie, czy obserwowane korzyści to wynik jedynie zmniejszenia poziomu stresu, czy też niezależny wpływ jogi na występowanie i nasilenie arytmii. Analiza wskazuje nieistotny statystycznie trend w kierunku redukcji poziomu lęku związanego z wystąpieniem epizodu migotania przedsionków, przy czym wydaje się, że w większym badaniu można potwierdzić, że korelacja ta jest istotna. Co więcej, zmiany skurczowego ciśnienia tętniczego wydają się wpływać na występowanie epizodów arytmii, podczas gdy zmniejszenie spoczynkowej częstości pracy serca koreluje ze zmianami poziomu lęku.

Dhanunjaya Lakkireddy i wsp. zdecydowali się na program jogi B.K.S. Iyengara, ponieważ łączy on stosowanie pozycji jogi z ćwiczeniami oddechowymi i medytacją. Istnieje wiele publikacji potwierdzających plejotropowe działanie jogi B.K.S. Iyengara i jej korzystny wpływ na układ krążenia. Inne programy skupiają się bardziej na samych ćwiczeniach oddechowych lub pozycjach jogi.

Pomimo korzyści badacze obserwowali opór wobec zaproponowanego programu ćwiczeń. Po zakończeniu badania pierwszej fazy tylko około połowy pacjentów włączonych do grupy uczestniczącej w programie jogi kontynuowało zajęcia. Wydaje się również, że mężczyźni mniej chętnie próbują jogi. „Mężczyźni niechętnie wkładają ubrania z lycry czy przyjmują pozycję psa głową w dół na zajęciach jogi”.

 

Lakkireddy i wsp. stawiają hipotezę, że uprawianie jogi przyczynia się do zwiększenia plastyczności i stabilności autonomicznego układu nerwowego. Poza korzystnym wpływem na poziom stresu i jakość życia „rodzą się dowody”, które sugerują, że praktykowanie jogi może redukować ryzyko arytmii, zmniejszając ostrą reakcję współczulną, a pobudzając układ przywspółczulny – twierdzi Lakkireddy. Wcześniejsze badania wskazywały, że opisywany wpływ na układ autonomiczny może skutkować poprawą zmienności rytmu serca i kontroli wartości ciśnienia tętniczego.

 

Mężczyźni niechętnie wkładają ubrania z lycry czy przyjmują pozycję psa głową w dół na zajęciach jogi

 

We „współdziałaniu ducha i ciała” obserwuje się „złożoną relację” między poziomem stresu i lęku a występowaniem arytmii, twierdzi dr Lakkireddy. Jego zdaniem joga dobrze wpasowuje się w model współdziałania ducha i ciała, podobnie jak siedem czakr można odnieść do obszarów autonomicznych kontrolujących funkcje organizmu. Doktor Lakkireddy sugeruje również, że badania nad znaczeniem jogi mogą przyczynić się do lepszego zrozumienia działania „osi serce-mózg”.