Wstęp
Zastosowanie terapii resynchronizującej (cardiac resynchronization therapy, CRT) u chorych z umiarkowaną i ciężką niewydolnością serca przedłuża życie i łagodzi objawy niewydolności serca. Kierunek obecnie prowadzonych badań zmierza do ustalenia optymalnego zaprogramowania stymulatorów, dotyczącego zwłaszcza sekwencji stymulacji obu komór serca.
Cel badania
Ocena wpływu optymalizacji opóźnienia międzykomorowego (V-V) w terapii resynchronizującej serca na zmniejszenie objawów niewydolności serca oraz jakość życia w porównaniu z typową resynchronizacją bez indywidualizacji programowania.
Grupę badaną stanowiło 121 chorych > 18. roku życia, z objawami niewydolności serca w III i IV klasie wg NYHA w ciągu ostatnich 6 mies., z wartością EF ≤ 35%, czasem trwanie QRS ≥ 150 ms, zakwalifikowanych do implantacji układu resynchronizującego z kardiowerterem/defibrylatorem (CRT-D).
Randomizacja w stosunku 1:3 do grupy, której implantowano CRT-D bez programowania opóźnienia V-V (n = 30 chorych ) lub do grupy z implantacją CRT-D z optymalizacją echokardiograficzną V-V (n = 91 chorych). Echokardiograficznie oznaczano objętość wyrzutową lewej komory przy opóźnieniu międzykomorowym V-V 20, 40 i 80 ms. Obserwacja po 3 i 6 mies.
Punkt końcowy badania: klasa NYHA, dystans pokonany w trakcie testu 6-minutowego chodu i ocena jakości życia (Quality Of Life QOL - kwestionariusz Minnesota living with heart failure, MLWHF).
Średni wiek chorych wyniósł 67 lat, mężczyźni stanowili 83% badanych. Kardiomiopatię niedokrwienną stwierdzono u 63% chorych, nieniedokrwienną u 37% chorych. Potwierdzony częstoskurcz komorowy w wywiadzie u 27% chorych. Kryteria MADIT II ICD spełniało 15% chorych. Średni czas trwania zespołów QRS – 175 ms. Średnia wartość EF – 24%.
Punkt końcowy badania: w łącznej ocenie wszystkich chorych zanotowano poprawę kliniczną klasy wg skali NYHA z 3,1 ± 0,3 do 2,2 ± 0,6 (p < 0,0001), nie obserwowano natomiast różnic pomiędzy grupą ze stymulacją optymalizowaną pod kontrolą echokardiograficzną i typową resynchronizacją. Różnice pomiędzy grupami nie były obecne zarówno w analizie intention-to-treat, per-protocol i obecnie stosowanym leczeniu. W całej grupie chorych włączonych do badania po 6 mies. nastąpił istotny statystycznie przyrost dystansu w teście 6-minutowego chodu z 299 ± 113 m do 413 ± 144 m (p < 0,0001) oraz nastąpiła poprawa jakości życia – liczba punktów w MLWHF zmniejszyła się z 45 ± 20 punktów do 26 ± 21 punktów (p < 0,0001). Nie odnotowano różnic pomiędzy grupą badaną i kontrolną.
Ponownie hospitalizowano z powodu pogorszenia niewydolności serca a 6 chorych (25%) z grupy kontrolnej i 17 chorych (32,7%) z grupy z badanej (p = 0,77).
Wnioski
Resynchronizacja z programowanym opóźnieniem komorowo-komorowym nie poprawia wyników leczenia.
Boriani G, Muller CP, Seidl KH, Grove R, Vogt J, Danschel W, Schuchert A, Djiane P, Biffi M, Becker T, Bailleul C, Trappe HJ; Resynchronization for the HemodYnamic Treatment for Heart Failure Management II Investigators. Randomized comparison of simultaneous biventricular stimulation versus optimized interventricular delay in cardiac resynchronization therapy. The Resynchronization for the HemodYnamic Treatment for Heart Failure Management II implantable cardioverter defibrillator (RHYTHM II ICD) study. Am Heart J. 2006 May, 151(5), 1057-65. [PMID]: 16644335.
drukuj
